Skip to content

O.H.M. Que Pasa

  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
Fiesta 2000 Afdrukken E-mail
"Niets kan mijn lol nog bederven"
•    Volledige naam: Thomas Marinus van der Weijden
•    Roepnaam: Thomas
•    Geboren: 9 maart 1979 te Nijmegen
•    Nationaliteit: Nederlandse
•    Studie: bedrijfseconomie
•    Religie: geen
•    Woonplaats: Maastricht
•    Partner: geen
•    Deze week: organiseerde hij samen met andere leden van het Onafhankelijk Heerendispuut Que Pasa La Fiesta del Toro; een groot studentenfeest waarvan de opbrengst naar het Ronald McDonald Huis Maastricht gaat (een opvanghuis voor ouders van ernstig zieke kinderen).
 
Maandag 30 oktober. 's Ochtends vroeg uit de veren. Dit is de eerste dag van de waarheid. 'Onze' tent wordt vandaag op het Vrijthof opgebouwd. Super: ruim een jaar geleden hadden we de eerste gesprekken met de gemeente Maastricht en de Tempeleers, en nu is het zo ver: het eerste lustrum van La Fiesta del Toro vieren we op het Vrijthof! Het is te mooi om waar te zijn.
 
Dinsdag. Best een rustige dag. Dat is het voordeel als je lang van tevoren begint met de organisatie van een evenement. Frank en ik (samen vormen wij het hoofd van de organisatie) moeten alleen een hoop telefoontjes plegen. Is er bijvoorbeeld voldoende fris besteld? Over het bier hoeven we ons geen zorgen te maken, die bestelling is maanden geleden al doorgegeven. Maar zijn de polo's voor de vrijwilligers al binnen, en klopt het 'lichtplan' voor de officiële opening?
Om 12.03 uur worden we gebeld door de kaartverkopers: het allerlaatste kaartje van La Fiesta del Toro 2000 is verkocht. Ruim twee dagen voor het feest ... Te gek.
 
Woensdag. Vandaag kinderdag, sinds drie jaar een vast onderdeel van La Fiesta. Het is de bedoeling dat chronisch zieke kinderen en gezonde kinderen samen een leuke dag hebben. Zieke kinderen kunnen even hun ellende vergeten, hun gezonde leeftijdsgenootjes kunnen vandaag ontdekken dat een ziek kind helemaal niet raar of eng is.
Rond het middaguur druppelen de eersten van in totaal zestig kinderen binnen. Een groep tien- tot twaalfjarigen vliegt meteen op de grote doeken van drie bij twee meter af. Voor ze de kwasten en flessen verf ter hand nemen, krijgen ze eerst een T-shirt met de slogan Lachen, Gieren, Brullen & Lachen, Stieren, Brallen. Met dit thema in het achterhoofd beginnen ze na de frietjes en hamburgers van McDonald's de doeken te beschilderen. Het ene kind fanatiek, het andere wat terughoudend. Allemaal op het ritme van top-veertigmuziek.
's Avonds - de doeken zijn al droog - slepen Michiel en Frank de schilderijen naar de tent honderd meter verderop. Ze krijgen een plek in de langgerekte nok. En het klinkt misschien overdreven, maar de tent ziet er echt schitterend uit met die kleurige panelen. Zo schitterend dat de Tempeleers de schilderijen willen laten hangen voor het 'vastelaovondleedjesconcours' van komende zondag.
 
Donderdag 2 november. Eindelijk. Na een jaar zwoegen, weinig slapen, veel leren, weinig studeren, veel nieuwe mensen leren kennen, een hoop mooie momenten doormaken, is dit mijn dag.
Negen uur 's ochtends. Met z'n twintigen -allemaal van Que Pasa- bouwen we het podium op. Veel sjouwen, zwaar werk. We zijn wat later begonnen dan gepland, want gisteravond hielden we pas om 02.00 uur op met werken.
Om twaalf uur kunnen we aan de garderobe beginnen. Aanpoten: 3000 hangertjes ophangen, 3000 nummertjes plakken. We zijn nog druk bezig als de crew van Bløf zich meldt. Samen met tien vrijwilligers van Koko maken zij het podium 'Bløfklaar'.
Het is maar goed dat ik vanmorgen al mijn nette blauwe overhemd met de dispuutdas heb aangetrokken, want voor douchen en omkleden heb ik geen tijd. Rond vijf uur trek ik mijn trui uit en het dispuutjasje aan. Ik ben klaar om de gasten te ontvangen. De eerste VIPS (onder andere directeur Hoeberechts van de SNS bank, barones van Voorst tot Voorst, voorzitter Fischer van de Tempeleers) staan al om half zes voor de deur.
Vanavond niet, schat! bijt de spits af. Meteen is er sfeer en raken de eerste mensen al door het dolle heen. Als om 22.15 uur Bløf begint wordt de tent helemaal afgebroken. Het publiek zingt en stampt zo hard mee dat de band moeite heeft om er boven uit te komen. Ik geniet, maar maak me tegelijkertijd zorgen over de decibellen. Mijn god, we overschrijden de gemeentelijke norm toch niet? En hoe zit het met de vloer? Die heeft, zo blijkt om vijf uur 's ochtends, flink geleden onder de mensenmassa. Het stalen framewerk heeft het begeven. Pech, jammer. Het kan mijn lol niet bederven. Ik ben ontzettend tevreden.
 
 
| bovenkant pagina |
________________________________________
 
© Observant, © HOP | laatst gewijzigd:  
 
 

Zoeken

Ledenlogin